Mijn mening over De verzamelaars wijkt af van de gemiddeld hoge waardering die ik in recensies heb gelezen: goed, maar ook niet meer dan dat.
Ik stuitte al snel op ingewikkelde financiële transacties waar ik niets van begreep, zoals het overmaken van spaardeposito’s via een pinautomaat. Ik had graag een voetnoot van de vertaler gezien in plaats van me er de kop over te moeten breken hoe dat in z’n werk ging en uiteindelijk niet verder te komen dan een onbevredigend ‘het zal wel’. Maar goed, dit kan ik Baldacci niet verwijten, hier werkt het nu eenmaal anders.
Of ik het de auteur of de vertaler moet aanrekenen weet ik niet, op een gegeven moment doet zich een vreemde tekstuele constructie voor: een bende licht banken op, kennelijk een fluitje van een cent, gezien het geringe aantal pagina’s waarop dat beschreven wordt. Baldacci schrijft: “De eerste tien keer ging alles zonder problemen. …” Een bladzijde verder: “Tegen de elfde bankbediende zei ze …” Ik verwacht dan dat er de elfde keer iets misgaat, maar nee, ook de elfde keer gaat alles zonder problemen.
Het verhaal lijdt onder een overdaad aan toevalligheden en tekort aan spanning.
Toch heb ik De verzamelaars met plezier gelezen. De vaart, de luchtigheid, de humor en de leden van de Camel Club spreken me aan (de CC doet me denken aan de ‘evangelisten’ van Fred Vargas, o.a. in Een beetje meer naar rechts). Het open einde doet vermoeden dat de Camel Club en Annabelle samen meer avonturen gaan beleven.

Er ligt nog een Baldacci op mijn ntl-stapel, Vuil spel, dat ik niet gekocht zou hebben als ik eerst De verzamelaars gelezen had. Het prijskaartje stond me aan (toen € 4,99 bij een Lelystadse boekwinkel) en omdat ‘iedereen’ Baldacci goed vindt leek het een veilige aankoop. (Toch?) Wie weet hoor ik na Vuil spel ook bij die iedereen, ik laat het te zijner tijd weten.

Voor de serieuzen onder ons: grapje hoor!