Het mag wel weer eens wat luchtiger op mijn weblog. Ziekte en trubbels achtervolgen elkaar, waardoor het lijkt alsof het heel slecht met mij gaat. Het gaat helemaal niet slecht: huisje is weer warm, al dagen achtereen geen hoofdpijn meer, per dag neemt mijn vermoeidheid af. Helaas ontbreekt elk vakantiegevoel, dat wil nog steeds niet komen en ik heb alleen volgende week nog vrij. Hoewel, vrij? Woensdagavond een etentje bij een collega (er is me gevraagd of ik uit wil stellen ivm mijn vakantie, maar dat wil ik niet: dan moeten vijf mensen hun agenda’s bijstellen omdat ík een week langer thuis ben), donderdag naar de neuroloog. Van mijn eerder geplande activiteiten komt niets terecht, ook tv kijken en lezen gaat nog moeizaam.

Nu hou ik erover op, over tot de luchtigheid. Duitse luchtigheid in dit geval, want ik ben een groot deel van de dag in de Wilhelm Busch-mood/-Stimmung. Busch, humorist en tekenaar, uitvinder van de comic strip, was enigszins in mijn vergeetboek geraakt. Zoiets overkomt me wel vaker; heeft ermee te maken dat mijn interessegebied te groot en niet bij te houden is, vrees ik. Ik ga een dezer dagen een begin maken met de aanschaf van werk van Busch. Heb al even op Amazon.de gekeken en weet haast niet wat ik kiezen moet.
Hier een gedichtje met tekening van Busch, ook voor wie geen Duits kent te begrijpen (denk ik):

Es machen sich die Fliegen
Ein luftig Tanzvergnügen.
Der Frosch, der denkt: Nur munter!
Ihr kommt schon noch herunter!

En een citaat (Raupen zijn rupsen):

Wer durch des Argwohns Brille schaut, sieht Raupen selbst im Sauerkraut.

Gerelateerde links: www.wilhelm-busch.de | Vrij Nederland | Rivertext

(vervolg op de log In de kou)
Ik zit er letterlijk weer warmpjes bij: nieuw expansievat, nieuwe overstort, nieuwe pomp en nog wat klein, achterstallig, onderhoud. In figuurlijke zin is het een koude douche voor mijn girorekening, verwacht ik, al heb ik nog geen idee wat het gaat kosten. Het is zinloos me daar druk over te maken, wat moet dat moet.

De monteur is dik anderhalf uur aan het werk geweest, onder mijn toeziend oog. Hij heeft me zo goed mogelijk uitgelegd wat er aan de hand was en wat hij deed, ik heb geprobeerd dat te begrijpen en deed dat ook, dacht ik, maar ik kan het nu al niet meer reproduceren en uitleggen. Het heeft ermee te maken dat het membraan in het expansievat ‘op’ was en dat de overstort volgelopen (en verkalkt) was. Het water heeft zich een weggezocht, het expansievat in, dat vol water en membraanflinters zat. Dit komt niet van de ene op de andere dag, de ketel moet al langere tijd niet meer goed gewerkt hebben, en dat klopt wel: hij rochelde nogal, het duurde lang voor de woonkamer op temperatuur was (te weinig druk op de ketel) en moest te vaak bijgevuld worden. De met horten en stoten nog functionerende ketel heeft de pomp de das omgedaan, geen beweging meer in te krijgen. En dat was uiteindelijk voldoende om mij in de kou te laten zitten. Nou ja, zoiets.

Dat mijn kamerthermostaat een onding is is ook bevestigd, ik hoef me niet meer dom te voelen. ‘t Is een Elro, vol programmapoespas. Ik moet dat niet, wil helemaal niet het huis ’s ochtends om half acht warm hebben terwijl ik om kwart over acht de deur uitga en ik wil ook niet dat het ding ’s avonds om tien uur afslaat terwijl ik pas om één uur naar bed ga. Ik heb mijn eigen manier om het kreng op creatieve wijze te manipuleren.

Nu boven de zooi nog opruimen, het is zowel op de overloop als in de badkamer nat(tig) van het bijvullen van de installatie en het overstromende expansievat. Mijzelve kennende is het tegen de tijd dat ik zover ben allang vanzelf opgedroogd .

Klik hier voor het vervolg

Het kan niet op in Villabee: de centrale verwarming doet het niet, slaat heel even aan en slaat meteen weer af. Op de ketel staat geen storingscode, de temperatuur wordt normaal aangegeven.
Ik heb gedaan wat ik kon bedenken met mijn a-technische hersenen:
- Nieuwe batterijen in de thermostaat in de woonkamer, want ik zag dat die het niet meer deed. Thermostaat werkte toen weer prima (al blijft het een ondoorzichtelijk kreng), verwarming niet.
- Water bijgevuld, want de druk was aan de lage kant. Al voor de derde keer sinds ik hier woon, juli 2007, dat zal dus wel niet deugen. Ik vind het best knap van mezelf dat het gelukt is in m’n uppie, ‘t is niks voor mij zulke dingen: de vorige keren heeft vriendje het gedaan, maar die is er nu niet. Het bijvullen leverde geen resultaat op.
- Ketel resetten. Geen resultaat.
- Storingdienst gebeld. Waterdruk en temperatuur gemeld, onder begeleiding van de telefoniste wederom ketel resetten. Geen resultaat.

Morgen komen ze kijken wat er aan de hand is. Ik wacht het lijdzaam af. De ketel is een jaar of negen oud, ‘t is een combi van Vaillant. Ik heb wel heet water, maar geen verwarming. De temperatuur in de woonkamer is inmiddels gedaald tot 18 graden, dat wordt vroeg onder de wol.

Klik hier voor het vervolg

don’t interrupt me when i am at the machine!

Net gehoord en minstens zo erg, want alles is relatief: dochter kreeg een lekke achterband op weg naar haar werk, heeel ver fietsen vanaf haar container aan de Stavangerweg. Lopen dus en gelukkig kwam ze langs een fietsenmaker, die de band meteen gerepareerd heeft. Kosten: 9 euro. En nog op tijd op haar werk, maar ze kon niet meer eten. Zo werd het mij medegedeeld, waaruit ik concludeerde dat het niet-eten een geldkwestie was; bleek niet het geval, het was een tijdkwestie.

‘t Is kennelijk onze dag niet, het zal wel in de sterren gestaan hebben, we zijn beiden steenbok. Zijn er vandaag meer steenbokken met trubbels?

Afbeelding is afkomstig van een van mijn favoriete websites: www.explodingdog.com

In het bed naast me in het ziekenhuis lag een oude man. Hij had de tien geboden hoog in het vaandel, bad voor en na de maaltijden, las na het eten in de bijbel, prees een van zijn dochters de hemel in omdat ze al negen kinderen had (van 10 tot 1 jaar), waarmee ik slechts een handjevol dingen opsom van waar hij voor stond en wat hij luid en duidelijk kenbaar maakte. Dit kon ik prima hanteren, het ging me het ene oor in en het andere uit, een ieder is vrij te geloven en te denken wat hij wil en bovendien had ik simpelweg niet de fut erop te reageren.
Lastiger werd het toen hij kritiek begon te leveren op het ziekenhuis, soms terecht, soms niet, waarop ik me één keer aan een tegenopmerking waagde: dat het toch fijn is dat we het thuis beter naar onze zin hebben dan in het ziekenhuis. Ik had al gemerkt dat hij op tegengas nooit reageerde, de overbuurvrouw op de kamer was assertiever (cq fitter) dan ik, dan was hij opeens doof. Nog vervelender werd het toen de allochtonen ervan langs kregen: die hebben allemaal een uitkering en rijden allemaal in nieuwe grote auto’s, allemaal van ons geld. Opvoeding was ook een heikel onderwerp en vroeger was alles beter. Het ging van kwaad tot erger en als ik/wij er al iets tegenin bracht(en) hoorde hij dat niet, hij praatte gewoon door.
Ik heb versteld gestaan van de leugens die hij opdiste tegen verpleging, fysiotherapie en zijn familie. Voorbeelden laat ik achterwege, alhoewel de kans uiterst klein is dat hij of zijn familie dit leest.

Het toppunt:
Overbuurvrouw en ik hadden het plan opgevat om naar Boer zoekt Vrouw te kijken, verderop in de gang. Waarop buurman zijn afkeer van tv kenbaar maakte, ‘oog van de duivel’ en zo. Hij had geen tv, zijn kinderen ook niet, en niemand in de familie taalde ernaar of miste het. Voor kennisgeving aangenomen. De volgende dag echter begon hij een verhaal over de onthulling van Peter R. de Vries over Joran van der Sloot, zó gedetailleerd dat overbuurvrouw vroeg of hij het programma soms gezien had, hij wist er zoveel van. Nee dus, hij keek immers geen tv? Hij had het op video gezien, een dochter had het programma voor hem opgenomen, maar hij had er niét op zondag naar gekeken …
Schiet mij maar lek.
Ik stel voor een elfde gebod in te voeren: Gij zult niet huichelen. Voorzover ik weet bestaat dat nog niet (?).

De paardensport heeft niet mijn directe interesse, de Olympische Spelen wél en zo kon het gebeuren dat ik toch een artikeltje over de paardensport las. Sowieso intrigeerde mij de ruiter op de foto, koploos, zeer ongebruikelijk. En ook de koptekst viel me op: Japan stuurt 72-jarige naar spelen.
Ik wou weten hoe dat met die (onthoofde?) 72-jarige Japanner zat en Spelen met een kleine ’s’ stoorde me natuurlijk ook, maar dat doet er verder niet toe.
Hier de foto met koptekst:

Na lezing van het artikel (zie screenshot) blijkt de koptekst een misser: het gaat niet om een 72-jarige maar om een 67-jarige Japanner, Hiroshi Hoketsu. De 72-jarige was de oudste deelnemer ooit aan de Spelen, de Zweedse schutter Oscar Swahn, die in 1920 in Antwerpen een zilveren medaille won.

Slordig …

Artikel gevonden op Planet

Het is knudde. Heb het schaatsen amper gevolgd, tv-kijken vergt teveel inspanning, kan niet lezen, heb geen behoefte aan de pc, met andere woorden: het gaat niet zoals het moet gaan.
Ik sta elke dag met hoofdpijn op, variërend van licht (die na een uur wegtrekt) tot zwaar (tot ver in de middag) en vandaag zelfs de hele dag. Op geen stukken na zo erg als toen ik werd opgenomen, mijn zicht is ook goed, maar prettig is anders. Ik heb geen behoefte aan eten, ik wil alleen maar liggen en niks doen en wachten tot het weer overgaat … Ik sleep me op pijnstillers door het weekend heen en neem morgenochtend contact op met de huisarts.

Betere berichten heb ik op dit moment helaas niet.
Wordt vervolgd.

Update 25 februari 12:25
Vandaag geen hoofdpijn!!!
En dus ook niet naar de huisarts, dat heeft geen zin. Ik heb het gevoel dat ik sinds mijn ziekenhuisopname, toen ik werkelijk helse hoofdpijnen had en mijn linkeroog het begaf, van de ene migraine-aanval in de andere rol, de ene wat heftiger dan de andere. De huisarts kan daar niets aan doen, specialist trouwens ook niet. Vroeger kreeg ik imigran tegen migraine (laatste aanval is wel acht of meer jaren geleden), zelf-injecties die binnen 20 minuten werkten zodat ik normaal kon functioneren en naar m’n werk gaan; als de hoofdpijn nu wéér terugkomt ga ik daarom vragen. Ik slik op eigen initiatief sinds eergisteren ook weer mijn bloeddruktabletjes, 1 per dag, ook al is mijn bloeddruk momenteel prima in orde, maar die blijken bij mij een anti-hoofdpijnbijwerking te hebben. Gisteravond mezelf gedwongen een beetje fatsoenlijk te eten al had ik geen trek, ook dat zal positief werken; van niet-eten word ik alsmaar gammeler.
Kortom: ik zie het wel weer zitten. Vandaag tenminste.
Jammer dat mijn logeerpartijtje bij JeeBee uitgesteld moet worden, het Groninger museum e.a. moet nog maar even wachten, ik moet eerst weer durven autorijden.

Op de een of andere manier is het toch een hele omschakeling om weer over te gaan tot de orde van de dag. Werkritme is er op dit moment niet, ik ben ziek cq heb vakantie. Vanmorgen werd ik wakker met een zwaar hoofd, dat leverde meteen associaties op met vorige week, maar bleek niets anders dan het gevolg van vast slapen, want het was na twee bekers koffie en een boterham weer over.
Vanmiddag bezoek gehad van Kitty en daarna even naar C1000 gelopen in de Jol (en weer terug natuurlijk, voor de slimmeriken onder ons ). En nu ga ik een pizza bestellen, gewoon omdat ik er trek in heb, niet omdat ik niet in staat ben om te koken. In principe functioneer ik als vanouds, maar toch … De schrik zit er goed in.

Morgen ga ik even echt weg van huis, even uit het ziekenboegsfeertje dat er nog hangt: telefoontjes beginnen met ‘hoe gaat het’, er zit nog een hoop te beantwoorden ‘hoe gaat het’ mail in de inbox, de post van een week ligt her en der verspreid (jaja, ik geef toe dat dat ook wel eens gebeurt als ik niét ziek word, maar ik had het al laten sloeren omdat de vakantie in aantocht was en ik er dan alle tijd voor zou hebben ). Ik heb inmiddels wél mijn tas uitgepakt, de kaarten opgehangen (de kerst- en nieuwjaarskaarten hingen er nog …) en de cadeautjes uitgestald. Het wordt wel weer wat, maar het duurt iets langer dan ik verwacht had tot ik mijn innerlijke rust weer terug heb. Nadelig hierop werkt bijvoorbeeld dat ik hoorde dat mijn ‘instorting’ het gevolg is van een hectisch jaar. Dat heeft er echter niets mee te maken: ik was en ben niet oververmoeid, ik had en heb geen last van onverwerkte relatiebreukgerelateerde emoties; ik was wél aan vakantie toe, maar is niet iedereen dat na een jaar werken? Erg vervelend, dat wel, maar het is verspilde energie om ook maar enige poging te doen me te verdedigen tegen mensen die het beter weten dan de neuroloog en ik.

Voor vanavond heb ik woeste plannen: ik ga proberen of ik weer kan lezen.
Écht lezen. In een boek.

Heb zojuist alle sms-berichtjes nog een keer gelezen die ik in het ziekenhuis ontvangen heb: het waren er op de kop af 100! van 16 verschillende afzenders. Korte en lange berichten, variërend van kusjes tot de gewenste maat en kleur van nachtponnen, maar stuk voor stuk hartverwarmend!
Ook de inkomende telefoongesprekken geteld: 30!
Het uitgaande verkeer tel ik niet, daar wordt Vodafone vrolijker van dan ik …
Ontvangen kaarten: 4 6 en ik weet dat er nog onderweg zijn
Ontvangen e-cards: 3
Cadeautjes: 3 boeketten, pinguins (voor mijn verzameling), 2 tassen ( ), 1 lapis lazuli, winegums, tic tac’s, vruchtensappen, kaas-ui shuttles

Allen heel hartelijk bedankt!

En natuurlijk ook bedankt voor alle reacties hier op mijn weblog (en op hyves) en voor de bezoekjes in het ziekenhuis en Stéphanie voor de verslaggeving en Hans omdat hij me naar het ziekenhuis gebracht heeft en er ook de dagen daarna voor me was.

Aan de uitgebreide rapportage van Stéphanie heb ik weinig toe te voegen. Misschien schrijf ik nog wel wat over mijn ziekenhuisavontuur, maar voor dit moment hou ik het even bij de stand van zaken zoals die nu is.
En die is - hoe gek het ook moge klinken - in één woord te vatten: kerngezond!
Ik ben helemaal binnenstebuiten gekeerd, er zijn geen afwijkingen te vinden. Niet door de neuroloog en de oogarts tenminste. Voorlopige conclusie: ik heb een extreme, curieuze, migraine-aanval gehad die tot een soort ‘explosie’ gekomen is in mijn linkeroog. Ik heb nog nooit zo’n verschrikkelijke pijn gehad als op donderdagavond 14 februari 2008 en ik ben ook nog nooit zó bang geweest. (En ik ben niet gauw bang, dit voor wie dat nog niet wist.) Toen ik op vrijdag nog steeds dubbel zag vreesde ik zelfs dat het met mijn ogen nooit meer in orde zou komen. Pas zaterdag had ik nu en dan zeer korte momenten helder zicht en dat was een enorme opluchting voor me: als het eventjes kon lukken, dan ook weer helemaal.
Hiermee is het avontuur nog niet voorbij: na alle onderzoeken die ik al gehad heb heeft de neuroloog vanmorgen een lumbaalpunctie gedaan, om het zekere voor het onzekere te nemen en echt (bijna) alle andere opties uit te sluiten. De uitslag daarvan laat een poosje op zich wachten, op 6 maart heb ik een - hopelijk - eindgesprek. Een van de gesprekspunten zal zijn de kans op eventuele herhaling van zo’n aanval, als ik eraan denk dat zoiets terug kan komen ben ik al haast in paniek, het is ongelooflijk wat voor impact dit op me gehad heeft.
Mijn ogen zijn nog moe, bewegen nog niet heel vanzelfsprekend, maar dat komt vanzelf weer goed.

Eigenlijk heb ik vakantie. Daar was ik aan toe na een jaar werken en een hoop sores. Daar ben ik nu nog harder aan toe. Mijn leidinggevende komt morgen op bezoek, de bedrijfsarts heb ik telefonisch al gesproken, ik neem aan dat er wel een mouw aan te passen is. Wordt vervolgd.

Tussen de bedrijven door ben ik bij de kno-arts geweest in verband met mijn stemproblemen: mijn keel is nog steeds niet rustig, maar aan mijn stembanden mankeert niets. Er is misschien een aansturingsprobleem, maar dat wordt vooralsnog niet nader onderzocht; ik ga eerst op het logopedistenpad. Wordt vervolgd.

Tot zover. Ik kruip nu gauw in mijn eigen bedje, wat zal ik lekker slapen!
En ondertussen wint Liverpool van Inter, joepie!

Ik ben weer thuis!
Later meer, eerst even acclimatiseren.