Zou ik het toch haast vergeten …

Morgen, 14 februari, is het Valentijnsdag!

Ik verwacht een overstelpende hoeveelheid kaartjes, bloemen en cadeautjes, want ik ben hartstikke lief.
En jij?

Mijn logritme is van slag. ‘t Is niet dat ik niks te melden heb of niet meer weet waarover ik moet schrijven, maar het komt er niet van en dat heeft een oorzaak: ik zit maar te wachten en te wachten tot het vrijdag is en al wachtende lummel ik wat om. Heb ik nog geluk dat ik maar een week hoef te wachten.
Lummelen is niet helemáál het enige wat ik doe: werken doe ik ook. Vier in plaats van acht uren, want dat hou ik vanwege de energie die het praten van me vergt niet vol. Na een uurtje uitrusten begint dan het gelummel: beetje van dit, beetje van dat, maar het is weinig concreet, ik kan me niet goed concentreren. Ik slaap uitstekend, voel me verder prima, maar zal blij zijn als het vrijdag is. Twee nachtjes slapen nog!
Per vrijdag heb ik vakantie, tenzij de bevindingen van de kno-arts me op andere gedachten brengen. Dankzij het feit dat ik onlangs een andere auto en een nieuwe pc moest kopen heb ik geen reisje naar Tallinn geboekt, hoef ik tenminste niet te annuleren. Dat reisje hou ik van mezelf tegoed, ik streef naar eind augustus, begin september.

Om op mijn logritme terug te komen: ik zou logjes klaar kunnen zetten en ze op vooraf ingegeven tijdstippen laten verschijnen, maar dat druist tegen mijn principes in, daar begin ik niet aan.