Aan de uitgebreide rapportage van Stéphanie heb ik weinig toe te voegen. Misschien schrijf ik nog wel wat over mijn ziekenhuisavontuur, maar voor dit moment hou ik het even bij de stand van zaken zoals die nu is.
En die is - hoe gek het ook moge klinken - in één woord te vatten: kerngezond!
Ik ben helemaal binnenstebuiten gekeerd, er zijn geen afwijkingen te vinden. Niet door de neuroloog en de oogarts tenminste. Voorlopige conclusie: ik heb een extreme, curieuze, migraine-aanval gehad die tot een soort ‘explosie’ gekomen is in mijn linkeroog. Ik heb nog nooit zo’n verschrikkelijke pijn gehad als op donderdagavond 14 februari 2008 en ik ben ook nog nooit zó bang geweest. (En ik ben niet gauw bang, dit voor wie dat nog niet wist.) Toen ik op vrijdag nog steeds dubbel zag vreesde ik zelfs dat het met mijn ogen nooit meer in orde zou komen. Pas zaterdag had ik nu en dan zeer korte momenten helder zicht en dat was een enorme opluchting voor me: als het eventjes kon lukken, dan ook weer helemaal.
Hiermee is het avontuur nog niet voorbij: na alle onderzoeken die ik al gehad heb heeft de neuroloog vanmorgen een lumbaalpunctie gedaan, om het zekere voor het onzekere te nemen en echt (bijna) alle andere opties uit te sluiten. De uitslag daarvan laat een poosje op zich wachten, op 6 maart heb ik een - hopelijk - eindgesprek. Een van de gesprekspunten zal zijn de kans op eventuele herhaling van zo’n aanval, als ik eraan denk dat zoiets terug kan komen ben ik al haast in paniek, het is ongelooflijk wat voor impact dit op me gehad heeft.
Mijn ogen zijn nog moe, bewegen nog niet heel vanzelfsprekend, maar dat komt vanzelf weer goed.

Eigenlijk heb ik vakantie. Daar was ik aan toe na een jaar werken en een hoop sores. Daar ben ik nu nog harder aan toe. Mijn leidinggevende komt morgen op bezoek, de bedrijfsarts heb ik telefonisch al gesproken, ik neem aan dat er wel een mouw aan te passen is. Wordt vervolgd.

Tussen de bedrijven door ben ik bij de kno-arts geweest in verband met mijn stemproblemen: mijn keel is nog steeds niet rustig, maar aan mijn stembanden mankeert niets. Er is misschien een aansturingsprobleem, maar dat wordt vooralsnog niet nader onderzocht; ik ga eerst op het logopedistenpad. Wordt vervolgd.

Tot zover. Ik kruip nu gauw in mijn eigen bedje, wat zal ik lekker slapen!
En ondertussen wint Liverpool van Inter, joepie!

Ik ben weer thuis!
Later meer, eerst even acclimatiseren.