Op de een of andere manier is het toch een hele omschakeling om weer over te gaan tot de orde van de dag. Werkritme is er op dit moment niet, ik ben ziek cq heb vakantie. Vanmorgen werd ik wakker met een zwaar hoofd, dat leverde meteen associaties op met vorige week, maar bleek niets anders dan het gevolg van vast slapen, want het was na twee bekers koffie en een boterham weer over.
Vanmiddag bezoek gehad van Kitty en daarna even naar C1000 gelopen in de Jol (en weer terug natuurlijk, voor de slimmeriken onder ons ). En nu ga ik een pizza bestellen, gewoon omdat ik er trek in heb, niet omdat ik niet in staat ben om te koken. In principe functioneer ik als vanouds, maar toch … De schrik zit er goed in.

Morgen ga ik even echt weg van huis, even uit het ziekenboegsfeertje dat er nog hangt: telefoontjes beginnen met ‘hoe gaat het’, er zit nog een hoop te beantwoorden ‘hoe gaat het’ mail in de inbox, de post van een week ligt her en der verspreid (jaja, ik geef toe dat dat ook wel eens gebeurt als ik niét ziek word, maar ik had het al laten sloeren omdat de vakantie in aantocht was en ik er dan alle tijd voor zou hebben ). Ik heb inmiddels wél mijn tas uitgepakt, de kaarten opgehangen (de kerst- en nieuwjaarskaarten hingen er nog …) en de cadeautjes uitgestald. Het wordt wel weer wat, maar het duurt iets langer dan ik verwacht had tot ik mijn innerlijke rust weer terug heb. Nadelig hierop werkt bijvoorbeeld dat ik hoorde dat mijn ‘instorting’ het gevolg is van een hectisch jaar. Dat heeft er echter niets mee te maken: ik was en ben niet oververmoeid, ik had en heb geen last van onverwerkte relatiebreukgerelateerde emoties; ik was wél aan vakantie toe, maar is niet iedereen dat na een jaar werken? Erg vervelend, dat wel, maar het is verspilde energie om ook maar enige poging te doen me te verdedigen tegen mensen die het beter weten dan de neuroloog en ik.

Voor vanavond heb ik woeste plannen: ik ga proberen of ik weer kan lezen.
Écht lezen. In een boek.