Het lijkt alsof de duvel met mij speelt, alsof alleen oog- en stemproblemen nog niet genoeg zijn. Vorige week had ik wat last van mijn blaas, beetje hinderlijk, meer niet, zou wel weer overgaan met veel drinken. Ik had al bedacht dat het niet op blaasontsteking leek zoals ik die kende, mijn urine was zo schoon als water (waar ik liters van naar binnen werkte) en de pijn was anders. Zaterdag had ik bij vlagen flink pijn bij het plassen, zondag was er niet veel aan de hand, maar ’s nachts begon de ellende. Elk uur uit bed vanwege de enorme aandrang die ik had, mijn blaas stond zowat op knappen; aanvankelijk kwam er nog wel wat uit, tegen de ochtend geen drup meer. De hele nacht van bed naar toilet en op ‘t laatst kermend van de pijn. Om acht uur de huisarts gebeld, bij wie ik meteen terecht kon, en die heeft me tot mijn grote opluchting gekatheteriseerd.

Geen blaasontsteking, zoals ik al dacht, ook geen steentjes, volgens de huisarts, maar een instabiele spanning in de blaas (of iets dergelijks). Ik heb voor zeven dagen Ubretid meegekregen, dat moet helpen de spanning weer in balans te brengen.
Na het bezoek aan de huisarts ben ik nog een paar uren in bed gekropen, ik was aan het eind van mijn Latijn. Van slapen kwam weinig terecht, ik moest elk half uur plassen en véél … Vanmiddag gewoon weer naar m’n werk gegaan. Echt prettig voelt het daar beneden nog niet en zitten is ongemakkelijk, ook al is de druk nu weg: alles voelt beurs, zoiets als een blauwe plek, ik vermoed door de dagenlange hevige druk; en daar waar de katheter gezeten heeft schrijnt het wat.
Ik hoop de komende nacht in één ruk door te slapen, ik ben eraan toe.