In het kort, want wat zij en ik beleven als we de hort op zijn valt toch aan niemand uit te leggen.
Wij treffen altijd de merkwaardigste taxichauffeurs van de stad.
Wij zetten altijd binnen een minuut of wat de toon, ongeacht in welke winkel we komen (mits niet van V&D-formaat, dat redden wij zelfs niet).
Wij hebben altijd de meest begeerde tafel in een restaurant en blijven altijd uren zitten.
Wij praten altijd aan één stuk door.
Wij lachen altijd veel, vooral om elkaar en om onszelf.
Wij zijn altijd moe maar voldaan als we weer huiswaarts keren.
Wij schijnen altijd op elkaar te moeten wachten: als ik wat later ben komt zij een trein eerder dan ze van plan was; als zij wat later is ben ik veel te vroeg.

Ik schrijf dit niet zomaar: het is best bijzonder dat je elkaar een aantal jaren niet ziet en dat er niets veranderd blijkt, dat een ontmoeting nog net zo verloopt als ‘vroeger’.
Het was een heerlijke, gezellige middag. We hebben gegeten bij restaurant Poppe in de Luttekestraat; klik hier voor foto’s. We hebben kleding gekocht bij onze favoriete winkel Sapho; mijn buit bestaat uit één broek, één rok, één bloesje, alle in het zwart. De Slegte, ook altijd op het programma, had vandaag een slechte aan ons; tegen de tijd dat we daar waren, rond een uur of zes, konden we niet meer de energie opbrengen om rond te sneupen naar iets van onze gading.