Ik ben onderweg en moet tanken. Stop bij het eerstvolgende tankstation, gooi de tank vol en meld me bij de kassa, waar ik tegen de 70 euro moet afrekenen. Pasje uit m’n portemonnee, pincode intoetsen, pasje terug in portemonnee. Klaar, zou je denken. Mooi niet dus: saldo ontoereikend. Huhh, dat kan niet. Nog een keer geprobeerd en nog een keer, maar het saldo bleef ontoereikend. “Dan moet u op een andere manier betalen, mevrouw.” Tja, maar hoe? Ik bezit slechts drie briefjes van vijf en wat los geld.
Achter mij vormt zich een rij wachtenden, allemaal mannen, ik zie nooit vrouwen bij een tankstation, de een geërgerd, de ander vol leedvermaak. En ik sta daar met het schaamrood op de kaken, niet wetend wat te doen. Komt er een pissing persoon binnen: “Hé van wie is die witte Saab, kan die nou eens weg bij de pomp? Ik wil tanken.” Waarom die man precies bij míjn pomp moet begrijp ik niet, maar goed. “Die Saab is van mij, ik rij hem zo weg.” Ik vraag aan de kassier of ik mijn auto weg mag rijden. Dat mag, mits ik mijn portemonnee met rijbewijs en pasjes enzovoort achterlaat. Auto aan de kant zetten, nadenken, nadenken.
Ik snap er niks van, heb toch genoeg op mijn rekening staan? Dan bedenk ik dat het geen zin heeft me de kop te breken over het waarom, op dit moment is alleen van belang hoe ik aan geld kom. Wie heeft een Postbankrekening én bankiert via internet én heeft nu een pc ter beschikking én voldoende saldo om mij te redden? In mijn mobieltje staan twee gegadigden. Rosanne is de eerste, zij voldoet aan alle voorwaarden. Ik bel: voicemailbox. Nog een keer, zinloos, maar toch: voicemailbox. Vervolgens Lykle, tweede keus op basis van de voorwaarden, maar hij blijkt de redder in de nood. Ik sluit weer achteraan in de rij en als ik aan de beurt ben zeg ik: “Nu lukt het wel.” Ik word allang niet meer voor vol aangezien, want vóór het saldo-gedoe was ik al zo dom geweest mijn chipkaart door de pinautomaat te halen en dat lukte uiteraard ook niet , maar ik mag het nog een keer proberen, onder sceptisch toeziend oog van de kassier. Pfff, opluchting: U heeft betaald.

Rest de vraag waarom mijn saldo ontoereikend was, iéts klopt er niet. Opeens weet ik het: vorige week woensdag heeft mijn ‘oppas’ de vitrage gepind die afgeleverd en opgehangen werd. Dat is dus van mijn gewone rekening afgegaan, terwijl ik het bedrag gereserveerd had op een spaarrekening. Helemaal vergeten het saldo weer aan te vullen vanuit de reserves …

Over de Beep beep song heb ik het eerder al eens gehad in het kader van de reclamemuziek.
De niet-reclameversie staat hier op mijn Hyves.

Op Fabchannel is het concert van Simone White in Paradiso te beluisteren.
Heerlijke, lichte muziek waar ik blij en rustig van word, het ‘naïeve’ van White raakt me.

Simone White concert

Gerelateerde links: cd I am the man | website Simone White