(Vervolg op de log EMG)

Om vier uur moest ik bij de neuroloog zijn voor een Elektro Myo Gram. Beide ogen moesten eraan geloven, om het eventuele (functie)verschil te kunnen bepalen. Via elektroden rond mijn ogen werden schokjes toegediend, niet prettig, maar ook niet pijnlijk. Daaruit kwam duidelijk naar voren dat mijn zenuwen links trager werken dan rechts. Ik ben blij met deze vaststelling, omdat hiermee bewezen is dat ik me niet inbeeld dat mijn linkeroog niet helemaal goed functioneert. Vervolgens elektroden aan de zijkanten van mijn neus en op de kaakstreek. Schokken als een mitrailleurvuur, venijnig en pijnlijk. Dit moest uitwijzen of ik wellicht aan een bepaalde spieraandoening zou lijden, maar er zijn geen afwijkingen geconstateerd. De neuroloog was merkbaar opgelucht.
Conclusie: er mankeert iets niet-ernstigs aan de zenuwen, als gevolg van de ‘explosie‘ in mijn hoofd op 14 februari. De neuroloog verwacht nog verbetering, zoiets is een traag proces, de tijd zal het leren. De zenuwfunctie is niet zodanig verstoord dat een ooglidcorrectie zinloos is: a.s. donderdag om drie uur kan ik al bij de oogarts terecht, die bekijkt dat verder. Afspraak met de kapper een week uitgesteld, want mijn ogen zijn belangrijker dan een paar grijze haren.

En toen mijn hand. Elektroden van elleboog tot hand, andere schokjes, niet pijnlijk. Om de snelheid van de zenuwgeleiding exact te kunnen meten kwam de centimeter eraan te pas ter bepaling van de afgelegde afstand. Te langzaam en de boosdoener zit in de elleboog, ik weet precies waar, kan het wel aanwijzen maar niet in tekst omzetten. Neuroloog blij, en ik ook, want met de nu aangetoonde oorzaak van de uitval van mijn hand vervalt het scenario van een mogelijke link met mijn oogprobleem.
Remedie: zes weken lang niet op mijn linkerelleboog leunen om de in de weg zittende (beknelde) zenuw de kans te geven spontaan weer volop te gaan functioneren; hij valt immers niet voortdurend uit, doet ‘t het merendeel van de tijd nog wel goed. Heb ik na zes weken nog dezelfde of ergere uitval, dan schakelt de neuroloog de neurochirurg in voor een wegomlegging in mijn elleboog. Klinkt eenvoudig, maar operaties aan zenuwen zijn altijd complex, aldus de neuroloog. Volgende afspraak op 17 juni.

“Mevrouw Bee, ik ga met een gerust hart op vakantie, er gaan op mijn vakgebied de komende weken geen rare dingen met u gebeuren.” Kijk, dat mag ik wel.

Waar ligt dat? Afslag Lemmer/Balk, bij Balk linksaf en dan alsmaar doorrijden, richting IJsselmeer. Mirns en Warns staan op een gegeven moment wel aangegeven op de richtingborden.
Foto’s maken was lastig: de zon stond aan de verkeerde kant, het water gaf nog extra schittering en gek genoeg was de lucht niet helder. Jammer, want ik wou vanaf het Mirnser Klif o.a. de zendmast bij Bataviastad fotograferen, die van daaruit heel in de verte te zien is en die ik vanuit mijn keukenraam van dichtbij zie. Maar goed, het gaat in dit geval om het idee erachter en niet zozeer om de schoonheid:

Op het Mirnser Klif was ik al vaker geweest, op het Rode Klif nog nooit:

Voor de liefhebbers: Sagen van Roodeklif en Kreil en Slag bij Warns.

Nog even een foto die dit gebied typeert. Gras, riet en IJsselmeer:

Met dank aan Hans voor de leerzame excursie! Ben alleen vergeten hoe het heet waar de vogelhut staat, Mokke… nog wat. Ik ga bij beter fotoweer en op een ander tijdstip van de dag nog een keer terug met een vriendin die ook graag fotografeert en wat van de wereld wil zien.