Overstekende zwaan. Dat duurde even. De oversteek zag er niet gezond uit: waggelend en wiebelend als een dronkeman bereikte de zwaan uiteindelijk de overkant, blazen kon hij/zij echter nog wel.

Iets donkerder basiskleur dan ik normaal heb en lekker rood bovenop.
Met dank aan Stéphanie voor de fotosessie!

De traditie om na kappersbezoeken mijn nieuwe haarkleur hier te showen schiet er de laatste tijd bij in. Maar goed, ik kies dan ook steeds (ongeveer) dezelfde kleur: bruin-roodachtig met wat lichtere of blonde plukken. Weinig verrassend, maar ik ben er tevreden mee, zoals ik ook tevreden ben over het knipwerk van ‘mijn’ kapster. (Voor wie het weten wil en nog niet wist: ik ga naar Prins, in de Jol.)

Morgen is het weer zover en ik heb besloten dat ik weer eens iets opvallenders wil qua kleur. Niet spectaculair, geen blauw of groen of zo, maar een beetje anders. Naar paars neigend rood, of héél veel blond, of meerdere tinten bruin en rood, samen met de kapster kom ik er vast wel uit wat het moet worden.

Ik heb gewoon zin in een vrolijk kapsel.

Update 26 juni 11:05
‘t Wordt extra spannend, want ‘mijn’ kapster is ziek. Ik ben gebeld of ik door een collega geholpen wil worden of een nieuwe afspraak wil maken. Ik ga.

Kaart gekocht in de Vitaliteitswinkel

Sinds 28 juni 2007 mag dochterlief zich Bachelor of Arts noemen. Toen was het verdere verloop van haar studie mij (en ook haar) nog niet helemaal duidelijk, zie deze log, maar a.s. vrijdag 27 juni is het al zover, dan is Rosanne Master of Arts. Vrijdag om 09:30 uur moet ze haar inmiddels goedgekeurde scriptie presenteren en ’s avonds is het feest! Ik zal de feestlocatie hier maar niet noemen … Wie meer wil weten moet mij maar mailen.
Het wordt dus een lange dag, ik ga er vanuit dat ik het volhou. Na de scriptiepresentatie gaan we naar Rosannes container aan het IJ, de stad in lijkt me in mijn toestand niet wenselijk. De avondmaaltijd nuttigen we buitenshuis.

Ik vraag me opeens af wanneer we ons cadeau(tje) moeten geven: ’s ochtends of ’s avonds. Leuk is dat, even zeuren over het cadeau(tje), want Rosanne is o zo nieuwsgierig. Ik zeg niks, ben potdicht, ik verklap alleen dat het héél leuk is. En dat het nog niet ingepakt is mag ze ook weten.

‘t Is trouwens niet alleen Rosannes feest, maar ook het feest van Sigrid, beste vriendin tevens studiegenote, die ook a.s. vrijdag afstudeert. Vraag niet, ik herhaal niet, wat de dames hierna gaan doen. Ik citeer uit de uitnodiging voor het feest: Wij willen jullie één dingetje op het hart drukken: vragen als “wat gaan jullie nou volgend jaar doen?” drukken de stemming en zijn misschien dus niet zo handig !
Lastige vragen zijn verboden, maar felicitaties zijn vast en zeker welkom op de Hyvesen (heet dat zo?) van Rosanne en Sigrid.

Wees gerust, ik heb geen aanvallen meer gehad sinds vorig weekend, geen heftige in elk geval. Het ongemak blijft uiteraard tot mijn galblaas verwijderd is.

Had het Nederlands elftal maar wat meer aanvalluuuh gedaan jongstleden zaterdag. Het was drie keer niks, FC Knudde met een rietje. De combinatie Hiddink-Rusland heeft verdiend de wedstrijd gewonnen; ik ben licht teleurgesteld, maar heb volkomen vrede met het resultaat.
Van Italië-Spanje heb ik slechts de verlenging en de penalties gezien. Gevoelsmatig ben ik voor de Italianen, maar dat liep dus anders. Jammer dat Spanje in de halve finale nu weer Rusland tegenkomt, anderzijds ook wel leuk: kans op revanche! Duitsland-Turkije wordt winst voor Duitsland, naar ik hoop.
Als ‘t gaat zoals ik het graag zie wordt de finale gespeeld tussen Duitsland en Rusland en dan ben ik voor Guus en de zijnen. Niet omdat ik ook maar iéts tegen die Mannschaft heb, maar omdat ik de prestatie van de Russen knapper vind en een beetje fan van Guus ben.

Joepie, mijn galblaas gaat eruit! Geen spoortje twijfel bij de chirurg en bij mij natuurlijk al helemaal niet, ik ben blij als het onding me geen last meer bezorgt. Op 30 juni nog even naar de anesthesist. Op 8 juli word ik opgenomen en geopereerd (laparoscopisch). Ik moet één nacht blijven, eventuele complicaties buiten beschouwing gelaten, dat is te overzien. Ik verheug me erop!

Het gaat de laatste dagen naar omstandigheden best goed. Vervelend is dat ik ’s ochtends misselijk wakker word. Het duurt dan een tijdje voor de misselijkheid afzakt en ik m’n dagelijkse gang kan gaan. Ik zie er moe uit, althans volgens mensen die denken dat ze het weten kunnen , zelf vind ik het nogal meevallen. Vermoeidheid hoort erbij, aldus de chirurg, het lichaam heeft moeite met een ‘ziek’ orgaan.
Ik word overstelpt met goedbedoelde eetadviezen, ‘iedereen’ schijnt precies te weten hoe het moet. De chirurg geeft maar één advies: luister naar je lichaam en vogel voor jezelf een beetje uit wat je wel en niet verdraagt, om pijnaanvallen te voorkomen. Dat doe ik dus al. Ik eet normaal, maar in kleinere porties. En ik moet geen bananen eten. Koffie drink ik wel, maar minder dan normaal, daar heb ik geen last van. Zodra mijn maag leegraakt word ik misselijk, dan moet er weer snel een boterhammetje of zoiets in. Ook lastig: ik kan niet lang in dezelfde houding zitten/liggen, dan wordt het ongemakkelijk in mijn buik; ik ben van nature geen wiebelig type, maar nu even wel. Een beetje gedoe, maar als ik op deze manier zonder nieuwe heftige aanvallen de operatietafel weet te halen knijp ik m’n handjes dicht.

Morgen wordt er een echo gemaakt van mijn galblaas en omstreken.
Hoop dat het traject echo-uitslag-huisarts-chirurg-operatie(?) snel verloopt, want eergisteren, gisteren en vandaag ben ik een deel van de dag hondsberoerd geweest. Sinds een uur of negen vanavond is het weer helemaal mis: ik heb mijn maag onderhand meer dan leeg gekotst, de pijn komt weer lichtjes opzetten. Mag niet eten of drinken en ook geen medicijnen nemen, want ik moet om half negen nuchter aantreden in het ziekenhuis.
Die misselijkheid is erg naar, ik ben er slap en duizelig van. Ik neem zometeen stiekem toch een slokje water en duik mijn bed weer in voor een nieuwe slaappoging. Teiltje mee, dat spreekt vanzelf.

Update 16 juni 21:55
De aanval die zich gisteravond al aankondigde heeft geleid tot een vrijwel slapeloze nacht, hij was nog heviger dan die van vorig weekend. Gelukkig was ik al in Lelystad en hoefde ik niet zoals bij de vorige aanval in ziek-zwak-misselijke toestand nog bijna 100 kilometer af te leggen. Zou ik ook niet gedaan hebben, ik kon vanmorgen amper van huis naar ziekenhuis komen.
De echo wijst uit dat er een grote galsteen in mijn galblaas zit. Daarachter kunnen er nog meer zitten, maar die zijn niet zichtbaar omdat de echo niet door of om die grote steen heen kan. Weer thuis ben ik in bed gekropen met een zetpil (gezellig hè? ) en heb ik de huisarts gebeld over de echo, over de rapportage daarvan die plm. vier dagen op zich laat wachten en over ‘hoe nu verder’. De huisarts heeft contact gehad met het ziekenhuis en aanstaande vrijdagochtend kan ik bij de chirurg terecht voor wat ik noem een intakegesprek. De chirurg beslist aan de hand van de echofoto’s of er geopereerd wordt. Ik ga er vanuit dat die beslissing positief uitpakt, want het is helder dat het zo niet door kan gaan: twee aanvallen in een week tijd, veel misselijkheid en ongemak, dit vreet energie. Ben vergeten te vragen naar het bloedonderzoek, maar dat zal wel goed zijn, anders had ik het wel gehoord.
De pijn wou ondanks zetpil slecht zakken, maar sinds ik vanavond iets gegeten heb gaat het wat beter, ik ben ook niet opnieuw misselijk geworden. Net weer een zetpil genomen, ik denk dat ik morgen wel weer pijnvrij (een halve dag?) naar m’n werk kan.
Over morgen gesproken: ik heb om kwart voor tien een afspraak bij de neuroloog, want ook dat verhaal is nog niet voorbij. Mijn oog vertoont nog steeds ups en downs: het ging heel geleidelijk aan beter, maar die verrekte galstenen slopen me zodanig dat het nu weer hopeloos is. Zelfde geldt voor de uitval in mijn linkerhand: amper meer last van gehad en sinds eind vorige week is het weer mis. Logopedie tot nader order opgeschort, dat pak ik weer op als het galstenenprobleem opgelost is.

Update 17 juni 22:00
Ik heb tot half drie gewerkt, ben naar huis gegaan voordat ik echt moe werd, omdat het me moeite kost mijn energie weer aan te vullen. Amper pijn vandaag, geen misselijkheid, zelfs niet na de avondmaaltijd (pasta met kip en peultjes en een pestosausje). Ben wel na het eten meteen een uurtje gaan liggen, zodat buik en omstreken niet in de knel zaten, maar of het daaraan ligt …
Bij de neuroloog was ik snel klaar: ik moet eerst van m’n galproblemen af en daarna mag ik me opnieuw melden. Met hem mijn onverkwikkelijke bezoek aan de oogarts besproken, dat krijgt intern nog een staartje, maar daar heb ik niet veel aan. Met huisarts en neuroloog ga ik overleggen of een ooglidcorrectie alsnog tot de mogelijkheden behoort, maar nu even niet.

@allen:
Dank voor de goede wensen en steuntjes in de rug, zowel hier als telefonisch (ook al ben ik soms niet in de stemming om te praten en steeds hetzelfde te vertellen). Het doet me goed dat er zoveel mensen met me meeleven.

Klik op de afbeelding om verder te lezen