Heb ik dat? Ja. Ik word in 2008 rijkelijk bedeeld met medische ellende.
Afgelopen nacht werd ik wakker met pijn aan mijn hele rechterkant: buik, zij, rug en borst; ook ademhalen deed behoorlijk zeer en ik was misselijk. Een onbeschrijflijke vrij constante pijn met nu en dan een heftige aanval tussendoor. Er deugde iets niet, dat was duidelijk. Uit bed, plassen, wat heen en weer lopen, paracetamol, terug in bed, draaien om een goede houding te vinden die er niet bleek te zijn. Slapen ho maar. Vriendje, ook niet geslapen, moest al voor vijven opstaan, ik heb het in bed nog uitgehouden tot zes uur en toen ben ik vertrokken.
Ik heb een aantal stops in moeten lassen omdat autorijden eigenlijk helemaal niet ging. Maar goed, om acht uur was ik bij Lelystad, heb vanuit de auto de huisarts gebeld en gevraagd of ik direct mocht komen. Tien minuten later lag ik op de onderzoekstafel: hij drukte na mijn beschrijving van de symptomen in één keer raak, op de plek waar ik de allerallermeeste pijn had. Ik kon hem wel wat doen. Een koliek in de galwegen, oftewel galstenen.
De rest van mijn buik is ook nog bevoeld, maar ik trok het niet meer. Morgenochtend om tien uur moet ik terugkomen voor voortzetting/herhaling van de buikklopperij, voor vandaag was het welletjes. Waarschijnlijk moet ik daarna een echo laten maken, weet trouwens niet of dat meteen kan of op afspraak gaat in het ziekenhuis, dat zie ik morgen dan wel weer.

Om 9 uur lag ik in mijn bedje met een Diclofenacnatrium 100 PCH zetpil om de pijn en de koorts te bestrijden. Ik ben meteen in slaap gevallen en werd om half één pijnloos wakker. Inmiddels steekt de pijn opnieuw de kop op, ik ben alweer naarstig zoekende naar comfortabele houdingen die er niet zijn, alles is verkeerd. Over anderhalf uur mag ik weer een zetpil, joepie!

Update 10 juni 13:00
De huisarts heeft niet meer in me geknepen, was niet nodig omdat ik nu zelf exact de zere plek aan kan wijzen, wat ik gisteren niet kon omdat álles pijn deed. Ik kreeg overigens een compliment voor het feit dat ik gisteren mijn kalmte had weten te bewaren ondanks de ondraaglijke pijn. Ook de nacht tevoren ben ik kalm gebleven, blèren, gillen of de boel kort en klein slaan heeft weinig nut. Formulier meegekregen voor bloedonderzoek (evt. ontstekingen) en voor een echo. Bloedonderzoek is meteen gedaan, uitslagen over een dag of drie. Echo is maandag 16 juni om half negen en de bevindingen daarvan zijn ongeveer een week later bekend.
Situatie nu: ik heb geen koorts, maar voel bij elke stap en bij elk hobbeltje in de weg (de vering van de Saab is niet zo best meer) pijn, ondanks de zetpil vanmorgen om negen uur, en dat is niet prettig. Ik ben dan ook erg moe van mijn tochtje huisarts-ziekenhuis-C1000 en ga zometeen een dutje doen. Dat ik nog steeds pijn heb betekent dat de aanval nog niet over is of dat dit alweer een volgende aanval is; pas donderdag mag ik proberen of ik het zonder zetpillen red, op voorwaarde dat ik mét pillen geen pijn meer voel anders is het vragen om (extra) problemen.
Afwachten en geduld hebben is weer eens het motto. En daar heb ik nou net de buik vol van.