Joepie, mijn galblaas gaat eruit! Geen spoortje twijfel bij de chirurg en bij mij natuurlijk al helemaal niet, ik ben blij als het onding me geen last meer bezorgt. Op 30 juni nog even naar de anesthesist. Op 8 juli word ik opgenomen en geopereerd (laparoscopisch). Ik moet één nacht blijven, eventuele complicaties buiten beschouwing gelaten, dat is te overzien. Ik verheug me erop!

Het gaat de laatste dagen naar omstandigheden best goed. Vervelend is dat ik ’s ochtends misselijk wakker word. Het duurt dan een tijdje voor de misselijkheid afzakt en ik m’n dagelijkse gang kan gaan. Ik zie er moe uit, althans volgens mensen die denken dat ze het weten kunnen , zelf vind ik het nogal meevallen. Vermoeidheid hoort erbij, aldus de chirurg, het lichaam heeft moeite met een ‘ziek’ orgaan.
Ik word overstelpt met goedbedoelde eetadviezen, ‘iedereen’ schijnt precies te weten hoe het moet. De chirurg geeft maar één advies: luister naar je lichaam en vogel voor jezelf een beetje uit wat je wel en niet verdraagt, om pijnaanvallen te voorkomen. Dat doe ik dus al. Ik eet normaal, maar in kleinere porties. En ik moet geen bananen eten. Koffie drink ik wel, maar minder dan normaal, daar heb ik geen last van. Zodra mijn maag leegraakt word ik misselijk, dan moet er weer snel een boterhammetje of zoiets in. Ook lastig: ik kan niet lang in dezelfde houding zitten/liggen, dan wordt het ongemakkelijk in mijn buik; ik ben van nature geen wiebelig type, maar nu even wel. Een beetje gedoe, maar als ik op deze manier zonder nieuwe heftige aanvallen de operatietafel weet te halen knijp ik m’n handjes dicht.