juli 29th, 2008
Die goeie ouwe zomers
juli 27th, 2008
Zondag
Het ziet er nog niet uit als een zondag, maar volgens de berichten gaat het hier in het noorden vandaag richting de 30 graden. Fijn hè? Maar niet heus … 
Ook zonder zon heb ik het nu al benauwd, misschien ben ik te actief geweest op de vroege zondagochtend: op tijd opgestaan, hondje eruit gelaten en te eten gegeven, vaatwasser uitgeruimd, webloginstellingen bijgesteld, wat op Hyves aangerommeld en m’n mail gelezen (die van Gmail althans, van Planet ken ik het wachtwoord niet uit m’n hoofd; misschien moet ik maar helemaal over op Gmail). Rest van het gezin ligt lag nog op één oor, de luilakken.
juli 18th, 2008
Dat hebben we ook (bijna) weer gehad
De hechtingen zijn eruit. Daarmee is het leed nog niet helemaal geleden, want mijn buik is vanbinnen nog behoorlijk gevoelig. De chirurg heeft me uitgelegd waardoor dat komt: bloeduitstortingen, blauwe plekken, en die helen binnenin minder snel dan aan de buitenkant. Dit kan vanaf nu nog een maand ongemak geven, daarna moet het over zijn. Ik mag m’n normale gangetje weer gaan, mits ik me lichamelijk niet teveel vermoei (de genezing van de inwendige buik is gebaat bij rust) en tillen of andere (zware) inspanning vermijdt. Maandag weer werken dus, ik begin gewoon om half negen en zie wel waar het schip strandt. Wie weet hou ik het makkelijk vol tot vijf uur … 8) Nieuwe werklocatie trouwens, we zijn verhuisd, ik moet niet met mijn suffe kop naar het oude adres rijden.
Lastige bijkomstigheid van werken is dat ik iets áán moet. 
Ik kan alleen nog maar rokken en broeken dragen met een elastische taille, mijn buik kan zelfs mijn oude, beetje slobberende, lievelingsspijkerbroek niet verdragen. Heb mijn kast net doorgespit en mijn keuze blijkt zeer beperkt. Thuis draag ik joggingbroeken, naar m’n werk niet, ik moet dus winkelen. Dat doe ik vanavond in Emmeloord, onderweg naar m’n vriendje kom ik daar toch langs, en dan ben ik meteen weer ‘bij’, ‘t is lang geleden dat ik in de Lange Nering geweest ben.
Laatste grote rit met de Saab, morgen nog een kort ritje en daarna zie ik hem nooit meer terug. Het boterde prima tussen hem en mij, we pasten wel bij elkaar, maar ik zal hem niet missen. Denk ik. 
juli 16th, 2008
Indiana Jones
juli 16th, 2008
Zwart water
Volgens de Los Angeles Times schrijft T. Jefferson Parker op de top van zijn kunnen. Als dat zo is, dan hoef ik niet meer van deze auteur te lezen. De Daily News vindt Zwart water uitermate boeiend. Dat klopt ten dele: het verhaal begint uitermate boeiend, maar naarmate het vordert neemt de spanning af en de ongeloofwaardigheid toe. Tegen het einde was mijn interesse in de afloop zo goed als verdwenen. (Denk niet dat ik LAT en DN lees, de aanprijzingen staan op het boek. 8))
Voor mij blijft Zwart water steken op een voldoende en die is te danken aan de vlotte schrijfstijl, waardoor het boek prettig wegleest, en aan hoofdpersonage Merci Rayborn, wier stronteigenwijze karakter prima uit de verf komt. Nog een minpunt: de veelvuldige vage verwijzingen naar een eerder boek met Rayborn in de hoofdrol. Tot vervelens toe, zeg maar, zowel voor degenen die dat verhaal al kennen (lijkt mij) als voor de niet-kenners (waartoe ik behoor); ik heb geen behoefte het alsnog te lezen, omdat uiteindelijk toch een deel van dat verhaal doorsijpelt.
Conclusie:
Voldoende. Geen miskoop, want ik heb meen ik slechts 3,95 voor het boek betaald en er toch menig uurtje oftewel 397 bladzijden plezier van gehad. Smaakt niet direct naar meer van T. Jefferson Parker, maar wie weet doe ik nog eens een nieuwe poging. De overwegend positieve reacties op zijn werk doen vermoeden dat ik het niet goed zie (figuurlijk gesproken 
) en/of dat mijn smaak afwijkt van de gangbare. Het laatste is het meest waarschijnlijk.
juli 9th, 2008
De boosdoener
Dit is ‘m. ‘t Is net een eitje, ovaal en volkomen glad.
Ik heb de chirurg gevraagd hoe lang de steen al in mijn galblaas gezeten heeft, maar dat is onbekend: kan een jaar of drie zijn, maar ook wel vijfentwintig.
Ik was gisteren tegen elven in het ziekenhuis, om kwart over twaalf kreeg ik een ‘suf’pil, vóór enen was ik in de operatiekamer. Hoe lang ze met me bezig geweest zijn ben ik vergeten te vragen, wel heeft de chirurg me verteld dat ze op het punt gestaan hadden alsnog een grote incisie te doen, omdat ze er niet in leken te slagen de grote steen laparoscopisch te verwijderen, maar het was alsnog gelukt.
Om kwart voor vier lag ik weer op de zaal, behoorlijk helder, blij dat het galsteenhoofdstuk afgesloten was en blij dat m’n vriendje er was. Ik had amper pijn, kon meteen alweer lachen (buik vasthouden) en grapjes maken en heb noch de morfinepomp noch pijnstillende pleisters nodig gehad. Ik rammelde van de honger en kreeg alvast een beker koffie en een beschuit met kaas, later gevolgd door gebakken aardappeltjes, een lekkerbekje en sla. Heerlijk, om weer te kunnen eten zonder angst voor pijn en/of misselijkheid.
Redelijk geslapen. Om acht uur vanmorgen kwam de chirurg langs en gaf het ‘naar huis’ sein. Om tien uur was ik thuis, binnen 24 uur dusl!
Volgende week vrijdag controle bij de chirurg.
Stand van zaken op dit moment: ik voel me goed, heb als ik lig of sta geen pijn, maar zitten is wat ongemakkelijk en overeind komen en gaan zitten is tamelijk gevoelig. Als pijnbestrijder is paracetamol voorgeschreven, met daarbij eind van de middag en morgenochtend nog een Naproxen CF 500mg.
SAPPIGE DETAILS
(op speciaal verzoek van Ton, zie zijn reactie onder de log ‘So far, so good’):
Na de operatie had ik vier pleisters op m’n buik: twee onschuldig uitziende (één onder m’n borst, één iets lager rechts), één doorbloede (vlak onder m’n navel, daar is de camera naar binnen gegaan) en één met een bebloede drain erin, stukje rechts van de navel. De pleister bij de navel mocht niet vervangen worden i.v.m. infectiegevaar, daar werd een nieuwe overheen geplakt als het te erg werd; er zitten er nu vier over elkaar, zodra ik ga douchen mogen ze eraf en mag ik één nieuwe plakken. De onschuldige vervang ik niet als de wondjes goed dicht zijn. Van de drain had ik geen last en er is in totaal maar een bodempje bloed/vocht in het opvangflesje gekomen. Het was alleen wat onhandig als ik naar toilet ging, dan moest dat onsmakelijke flesje mee; ik mocht trouwens gistermiddag meteen alweer naar toilet, geen onderstekengedoe. Vanmorgen kwam de chirurg het drainvocht checken: er was niets meer bijgekomen sinds gisteravond, de drain mocht eruit. Dat voelde onprettig, maar deed geen pijn. De verpleegster plakte er aanvankelijk een pleister op, maar het bloed gutste naar buiten door het best wel grote gat en nu loop ik met een enorm drukverband op m’n buik. Ik mág douchen, maar wacht ermee tot morgenochtend, heb geen behoefte aan weer een bloedbad, waar ik kennelijk wél op moet rekenen, want ik heb een fikse stapel verband meegekregen.
juli 8th, 2008
So far, so good
Door: ziekenhuisreporter Stéphanie
Nee, deze keer ben ik niet op bezoek geweest in het ziekenhuis… Het leek mij goed om Anna(bee) na haar galblaasverwijdering wat rust te gunnen. Wél heb ik rond half negen vanavond een zeer monter klinkende Anna aan de telefoon gehad. Zij verzocht mij op haar weblog te melden dat zij zich pico bello voelt. En aangezien ik graag goed nieuws breng, doe ik dat natuurlijk met alle plezier 
.
Sappige details van de operatie zal Anna binnenkort vast zelf uit de doeken doen, want zoals het er nu naar uitziet, mag ze snel weer naar huis. Iedereen die met haar meeleeft, kan dus gelukkig met een gerust hart gaan slapen!
NB: dit was het beste plaatje dat ‘pico bello’ uitbeeldt dat ik kon vinden. De afbeelding is geleend van Frans-vertaalbureau.com.
juli 7th, 2008
Eén nachtje nog
Over vierentwintig uur ben ik al lang en breed weer bijgekomen uit de narcose, althans daar ga ik vanuit.
Ik moet me morgenochtend om elf uur nuchter melden en ga tussen half twee en twee uur onder het mes. Vóór of tijdens het middagbezoekuur terug op de zaal dus, maar erg spraakzaam zal ik dan nog niet zijn.
In februari lag ik op 2.14, ook op chirurgie (ik hoorde toen op neurologie thuis, daar was echter geen plek), op welke kamer ik dit keer ondergebracht word is nog niet bekend. Totaal onbelangrijk ook, voor dat ene nachtje.
De operatie zelf is niet spannend, ik ben ook niet nerveus, al houdt het me natuurlijk wel bezig. Wel spannend is of ik naderhand al dan niet veel pijn heb, mij komen geluiden ter ore die variëren van ‘helemaal geen pijn’ tot ‘ondraaglijke pijn’. Ik zie het wel, heb paracetamol op voorraad en mocht dat niet baten dan heb ik nog zetpillen (Diclofenacnatrium 100) achter de hand; don’t worry, ik vraag eerst braaf of dat toegestaan is. 8) Woensdag zal wel een slechte dag zijn, verwacht ik, maar wie weet valt het mee en ben ik ‘s avonds in staat een logje te produceren met de stand van zaken.
juli 4th, 2008
Sunny Day Sky
Een typisch Orisinal spelletje: zacht, lief en simpel, bij het saaie af, maar ontspannend en rustgevend. Ik mag dat wel op z’n tijd.
Met een klik van de linkermuisknop gaat de paraplu open en ga je vliegen. Wil je landen klik dan weer de linkermuisknop. Het is de bedoeling om óp de auto’s te landen. Veel plezier!
@AnnabeeLeest
