Het is nog steeds afschuwelijk warm (op dit moment 24,5° in mijn woonkamer) maar ik zie lichtpuntjes: in het weekend wordt de temperatuur wat aangenamer en er is neerslag op komst.
Ik verheug me sowieso op het weekend: vriendje komt vrijdag al, dochter komt zondag (wassen, koffer halen, ze vertrekt 6 augustus samen met vriendinnen voor een welverdiende vakantie naar California), gezellig!

Er is meer waar ik me op verheug: een brunch/lunch in ‘Wind in de Wilgen’, morgenmiddag. Klik op de afbeelding onderaan deze log voor meer info over deze koffie- en theeschenkerij. Zoals al dan niet bekend: Stéphanie, Kitty en ik eten ongeveer eens per zes weken samen, bij toerbeurt zijn we gastvrouw annex keukenprinses. Hebben we het rondje (alhoewel, rondje kan natuurlijk niet met z’n drieën ) gehad, dan gaan we uit eten en beginnen we weer van voren af aan. Het schema is door mijn galblaasproblemen van slag geraakt; ik ben aan de beurt om te koken en pak de draad binnen afzienbare tijd weer op. Stéphanie heeft een tussendoorplannetje bedacht: haar verjaardag is aanstaande en in plaats van ons dan bij haar thuis uit te nodigen gaan we naar ‘Wind in de Wilgen’. Eten, bijpraten (ik heb in m’n eentje wel stof genoeg ) en de tuin bekijken. Met een beetje geluk is het er qua temperatuur wel uit te houden. Camera mee, dat spreekt vanzelf, die moet nodig weer eens uitgelaten worden. Mijn batterij (ik bedoel die van mijn camera) ligt op de oplader, met dank aan S. die me daaraan herinnerde.

Het ziet er nog niet uit als een zondag, maar volgens de berichten gaat het hier in het noorden vandaag richting de 30 graden. Fijn hè? Maar niet heus …
Ook zonder zon heb ik het nu al benauwd, misschien ben ik te actief geweest op de vroege zondagochtend: op tijd opgestaan, hondje eruit gelaten en te eten gegeven, vaatwasser uitgeruimd, webloginstellingen bijgesteld, wat op Hyves aangerommeld en m’n mail gelezen (die van Gmail althans, van Planet ken ik het wachtwoord niet uit m’n hoofd; misschien moet ik maar helemaal over op Gmail). Rest van het gezin ligt lag nog op één oor, de luilakken.

Tot mijn verbazing zijn er alweer zes dagen verstreken sinds mijn laatste logje. Zes dagen vol bezigheden zowel binnens- als buitenshuis. Belangrijkste te melden feit is dat mijn buik zo voorspoedig herstelt dat ik per a.s. maandag weer volledig ga werken (8 uren per dag). Ik ben deze week gestart met 5 uren, heb per dag het urenaantal opgebouwd en nergens last van, behalve dat mijn buik nog steeds wat raar aanvoelt, maar dat gaat nog over. Vanmiddag was ik bij de bedrijfsarts en die was er zeer over te spreken dat ik binnen 3 weken na de operatie weer fulltime aan de slag ben. Ook ik ben heel tevreden, na de in mijn beleving vrij moeizame start van het herstel. Ik voel me prima, ben niet extreem moe en het eten smaakt me weer opperbest!

Zaterdag de 19e heb ik de Saab ingeleverd voor een Peugeot 205. Bevalt goed, moest er alleen even aan wennen dat hij geen stuurbekrachtiging heeft. En ik moet erop letten dat ik de lichten uitdoe … Verder zeg ik niks. Bij de Saab gingen ze vanzelf uit (jaja, bij deze ook ) en daarvóór had ik auto’s met een waarschuwingsbliepertje. Zo’n ding komt binnenkort ook op de Peugeot.

’s Avonds op bezoek geweest bij JeeBee en haar lief, samen met míjn lief. Het drietal heeft me zo gek gekregen als ik er op de foto hiernaast uitzie. “Uiterst sexy” was de bijbehorende tekst … Lachen, gieren, brullen. Er hoort nog een verhaaltje bij dat ik niet vertel, ik wil énig niveau in stand houden op mijn weblog. Al zou je het misschien niet verwachten: ík was de nuchtere, de BOB, en toch heb ik me hiertoe laten verleiden. Niet des Annabees, maar tekenend voor de sfeer. Ik pak ze wel een keer terug, ook met de camera binnen handbereik.

Rest van de week is opgegaan aan huishoudelijke werkjes, boodschappen, administratie, slapen, eten, klaverjassen en zo. Morgen nog even werken en dan … ga ik weer een heerlijk weekend tegemoet!

De hechtingen zijn eruit. Daarmee is het leed nog niet helemaal geleden, want mijn buik is vanbinnen nog behoorlijk gevoelig. De chirurg heeft me uitgelegd waardoor dat komt: bloeduitstortingen, blauwe plekken, en die helen binnenin minder snel dan aan de buitenkant. Dit kan vanaf nu nog een maand ongemak geven, daarna moet het over zijn. Ik mag m’n normale gangetje weer gaan, mits ik me lichamelijk niet teveel vermoei (de genezing van de inwendige buik is gebaat bij rust) en tillen of andere (zware) inspanning vermijdt. Maandag weer werken dus, ik begin gewoon om half negen en zie wel waar het schip strandt. Wie weet hou ik het makkelijk vol tot vijf uur … Nieuwe werklocatie trouwens, we zijn verhuisd, ik moet niet met mijn suffe kop naar het oude adres rijden.

Lastige bijkomstigheid van werken is dat ik iets áán moet. Ik kan alleen nog maar rokken en broeken dragen met een elastische taille, mijn buik kan zelfs mijn oude, beetje slobberende, lievelingsspijkerbroek niet verdragen. Heb mijn kast net doorgespit en mijn keuze blijkt zeer beperkt. Thuis draag ik joggingbroeken, naar m’n werk niet, ik moet dus winkelen. Dat doe ik vanavond in Emmeloord, onderweg naar m’n vriendje kom ik daar toch langs, en dan ben ik meteen weer ‘bij’, ‘t is lang geleden dat ik in de Lange Nering geweest ben.

Laatste grote rit met de Saab, morgen nog een kort ritje en daarna zie ik hem nooit meer terug. Het boterde prima tussen hem en mij, we pasten wel bij elkaar, maar ik zal hem niet missen. Denk ik.

Indiana Jones

Pas gevonden en nog amper getest, maar het lijkt een leuk spelletje!

Volgens de Los Angeles Times schrijft T. Jefferson Parker op de top van zijn kunnen. Als dat zo is, dan hoef ik niet meer van deze auteur te lezen. De Daily News vindt Zwart water uitermate boeiend. Dat klopt ten dele: het verhaal begint uitermate boeiend, maar naarmate het vordert neemt de spanning af en de ongeloofwaardigheid toe. Tegen het einde was mijn interesse in de afloop zo goed als verdwenen. (Denk niet dat ik LAT en DN lees, de aanprijzingen staan op het boek. )
Voor mij blijft Zwart water steken op een voldoende en die is te danken aan de vlotte schrijfstijl, waardoor het boek prettig wegleest, en aan hoofdpersonage Merci Rayborn, wier stronteigenwijze karakter prima uit de verf komt. Nog een minpunt: de veelvuldige vage verwijzingen naar een eerder boek met Rayborn in de hoofdrol. Tot vervelens toe, zeg maar, zowel voor degenen die dat verhaal al kennen (lijkt mij) als voor de niet-kenners (waartoe ik behoor); ik heb geen behoefte het alsnog te lezen, omdat uiteindelijk toch een deel van dat verhaal doorsijpelt.

Conclusie:
Voldoende. Geen miskoop, want ik heb meen ik slechts 3,95 voor het boek betaald en er toch menig uurtje oftewel 397 bladzijden plezier van gehad. Smaakt niet direct naar meer van T. Jefferson Parker, maar wie weet doe ik nog eens een nieuwe poging. De overwegend positieve reacties op zijn werk doen vermoeden dat ik het niet goed zie (figuurlijk gesproken ) en/of dat mijn smaak afwijkt van de gangbare. Het laatste is het meest waarschijnlijk.

Zoonlief gaf me het advies - ahum - te loggen over de Tour de France. Ik zou echter niet weten wat ik met mijn beperkte wielrenverstand toe moet voegen aan wat daar al over geschreven en gezegd wordt.
Er is nog geen zinnig woord over te zeggen wie de Tour gaat winnen, er zijn meerdere kanshebbers, al is (of was?) Evans favoriet. Ik hoop van harte dat hij niet de uiteindelijke winnaar is, ik zie liever een renner als Schleck of Ricco op de hoogste trede van het podium, die durven tenminste te koersen, zich te laten zien, in plaats van achter andermans wiel te blijven hangen.
Maar goed, de ham-/raadvraag c.q. gok: wie wint de Tour de France 2008? Ik ga voor Schleck, Fränk Schleck.

Meteen nog een tweede raadvraag, een supermakkelijke (?) van een totaal andere orde (ingewijden mogen niet meeraden!): hij is nu wit en groot en aanstaande zaterdag klein en rood. Rara …

Het herstel van de wonden aan de buitenkant van mijn buik gaat voorspoedig en ik neem aan vanbinnen ook, want het ongemak wordt per dag minder. De binnenzone rond en vooral onder mijn navel is nog heel erg gevoelig, daar is kennelijk flink in rondgewroet tijdens de operatie.
Met mijn energie is het nog knudde: als ik ook maar even iets doe, lichamelijk, ben ik doodop. Mijn lichaam zal alle krachten wel nodig hebben voor het herstelproces. Ik slaap goed, ik eet goed en ik probeer zo normaal mogelijk te functioneren om snel weer in mijn gebruikelijke doen te raken; met wat geluk heb ik straks veel meer energie dan ik de laatste jaren gewend was.
Autorijden durf ik nog niet, want ik ‘mis’ af en toe stukjes, mij ontgaan nu en dan dingen en niet omdat ik niet oplet of omdat ik in slaap gevallen ben, het is eigenlijk meer alsof mijn concentratievermogen niet helemaal functioneert. Ik heb me laten vertellen dat dit een nawerking van narcose is, waar de een meer last van heeft dan de ander. Het begint trouwens beter te gaan, want tot gisteren miste ik nog stukjes Tour de France, van het verloop van de rit van vandaag heb ik alles meegekregen.

P.S.
Vanaf nu log ik ook weer over andere onderwerpen dan galblaas&co. Het zal jullie inmiddels wel vervelen en mij ook … Het heeft me de laatste tijd echter zo beziggehouden dat ik niet eens meer iets anders kon bedenken om over te schrijven. Alhoewel, een minstens zo grote rol speelt dat niet alles geschíkt is om over te schrijven. Werk is bijvoorbeeld een verboden onderwerp. Privé maak ik interessante ontwikkelingen door, maar die hou ik toch nog maar even privé. Datzelfde privéleven zorgt ervoor dat ik met name in de weekends minder tijd heb voor internet. Er ontstaat vast wel weer een regelmatiger logritme. En anders maar niet, is mijn standaardopmerking na zo’n zinnetje …