Samen kamperen, ja gezellig …

Over vierentwintig uur ben ik al lang en breed weer bijgekomen uit de narcose, althans daar ga ik vanuit.
Ik moet me morgenochtend om elf uur nuchter melden en ga tussen half twee en twee uur onder het mes. Vóór of tijdens het middagbezoekuur terug op de zaal dus, maar erg spraakzaam zal ik dan nog niet zijn.
In februari lag ik op 2.14, ook op chirurgie (ik hoorde toen op neurologie thuis, daar was echter geen plek), op welke kamer ik dit keer ondergebracht word is nog niet bekend. Totaal onbelangrijk ook, voor dat ene nachtje.

De operatie zelf is niet spannend, ik ben ook niet nerveus, al houdt het me natuurlijk wel bezig. Wel spannend is of ik naderhand al dan niet veel pijn heb, mij komen geluiden ter ore die variëren van ‘helemaal geen pijn’ tot ‘ondraaglijke pijn’. Ik zie het wel, heb paracetamol op voorraad en mocht dat niet baten dan heb ik nog zetpillen (Diclofenacnatrium 100) achter de hand; don’t worry, ik vraag eerst braaf of dat toegestaan is. Woensdag zal wel een slechte dag zijn, verwacht ik, maar wie weet valt het mee en ben ik ’s avonds in staat een logje te produceren met de stand van zaken.