Dit is ‘m. ‘t Is net een eitje, ovaal en volkomen glad.
Ik heb de chirurg gevraagd hoe lang de steen al in mijn galblaas gezeten heeft, maar dat is onbekend: kan een jaar of drie zijn, maar ook wel vijfentwintig.

Ik was gisteren tegen elven in het ziekenhuis, om kwart over twaalf kreeg ik een ’suf’pil, vóór enen was ik in de operatiekamer. Hoe lang ze met me bezig geweest zijn ben ik vergeten te vragen, wel heeft de chirurg me verteld dat ze op het punt gestaan hadden alsnog een grote incisie te doen, omdat ze er niet in leken te slagen de grote steen laparoscopisch te verwijderen, maar het was alsnog gelukt.
Om kwart voor vier lag ik weer op de zaal, behoorlijk helder, blij dat het galsteenhoofdstuk afgesloten was en blij dat m’n vriendje er was. Ik had amper pijn, kon meteen alweer lachen (buik vasthouden) en grapjes maken en heb noch de morfinepomp noch pijnstillende pleisters nodig gehad. Ik rammelde van de honger en kreeg alvast een beker koffie en een beschuit met kaas, later gevolgd door gebakken aardappeltjes, een lekkerbekje en sla. Heerlijk, om weer te kunnen eten zonder angst voor pijn en/of misselijkheid.
Redelijk geslapen. Om acht uur vanmorgen kwam de chirurg langs en gaf het ‘naar huis’ sein. Om tien uur was ik thuis, binnen 24 uur dusl!
Volgende week vrijdag controle bij de chirurg.
Stand van zaken op dit moment: ik voel me goed, heb als ik lig of sta geen pijn, maar zitten is wat ongemakkelijk en overeind komen en gaan zitten is tamelijk gevoelig. Als pijnbestrijder is paracetamol voorgeschreven, met daarbij eind van de middag en morgenochtend nog een Naproxen CF 500mg.

SAPPIGE DETAILS
(op speciaal verzoek van Ton, zie zijn reactie onder de log ‘So far, so good’):
Na de operatie had ik vier pleisters op m’n buik: twee onschuldig uitziende (één onder m’n borst, één iets lager rechts), één doorbloede (vlak onder m’n navel, daar is de camera naar binnen gegaan) en één met een bebloede drain erin, stukje rechts van de navel. De pleister bij de navel mocht niet vervangen worden i.v.m. infectiegevaar, daar werd een nieuwe overheen geplakt als het te erg werd; er zitten er nu vier over elkaar, zodra ik ga douchen mogen ze eraf en mag ik één nieuwe plakken. De onschuldige vervang ik niet als de wondjes goed dicht zijn. Van de drain had ik geen last en er is in totaal maar een bodempje bloed/vocht in het opvangflesje gekomen. Het was alleen wat onhandig als ik naar toilet ging, dan moest dat onsmakelijke flesje mee; ik mocht trouwens gistermiddag meteen alweer naar toilet, geen onderstekengedoe. Vanmorgen kwam de chirurg het drainvocht checken: er was niets meer bijgekomen sinds gisteravond, de drain mocht eruit. Dat voelde onprettig, maar deed geen pijn. De verpleegster plakte er aanvankelijk een pleister op, maar het bloed gutste naar buiten door het best wel grote gat en nu loop ik met een enorm drukverband op m’n buik. Ik mág douchen, maar wacht ermee tot morgenochtend, heb geen behoefte aan weer een bloedbad, waar ik kennelijk wél op moet rekenen, want ik heb een fikse stapel verband meegekregen.