Het gaat naar omstandigheden goed, in mijn beleving althans. Ik heb een hoge pijndrempel, als ik over pijn klaag is het ernstig en ben ik al grenzen gepasseerd (aldus mijn huisarts); niet altijd handig, maar goed, als ik iets niet als pijn maar slechts als ongemak ervaar dan is dat gewoon zo. Afgelopen nacht had ik ook ongemak: elke beweging tijdens mijn slaap voelde ik ergens in mijn buik, waardoor ik dan weer wakker werd, nieuwe comfortabele houding moest zoeken en weer verder slapen. Uiteindelijk ben ik aan het eind van de ochtend redelijk uitgerust opgestaan.
De wonden zijn minder gevoelig dan gisteren, mijn hele buik voelt echter (vanbinnen) als een beurse, blauwe plek, dat is tamelijk ongemakkelijk. Ik ben voorzichtig even in bad geweest, kon daarna de vieze bebloede verbanden gemakkelijk verwijderen en heb ze vervangen door kleinere. Dit voelt een stuk beter en frisser. De wonden zien er goed uit, al is draingat nog niet dicht en al is ook de snee vlak onder mijn borst weer wat gaan lekken (door mijn gewoel vannacht, vermoed ik). Mijn buik is nog erg opgeblazen: daar wordt tijdens de operatie gas ingespoten om hem bol te houden zodat er meer werkruimte is. Het kan wel een dag of drie duren voor die gassen het lichaam weer verlaten hebben en dat kan gek genoeg o.a. spierpijn in de schouderbladen opleveren, waar ik tot nu toe geen last van heb, het concentreert zich bij mij echt nog in de buik. Gaat ook wel weer over.

Van het baddergedoe ben ik doodop. Ik ga zo wat eten en dan nestel ik me op de bank voor de Tour de France en met een boek. Met een boek, ja!!! Ik kan sinds afgelopen weekend opeens weer prima lezen, heb al een boek uit, 397 bladzijden!!! De neuroloog krijgt dus alsnog gelijk: de zenuwgeleiding in mijn linkeroog herstelt langzaam maar zeker. Misschien moet ik het nog afkloppen, want ik heb al eerder gedacht dat het de goeie kant op ging en toen werd het toch weer slechter, maar ik hou op dit moment liever de positieve insteek vast.