Het herstel van de wonden aan de buitenkant van mijn buik gaat voorspoedig en ik neem aan vanbinnen ook, want het ongemak wordt per dag minder. De binnenzone rond en vooral onder mijn navel is nog heel erg gevoelig, daar is kennelijk flink in rondgewroet tijdens de operatie.
Met mijn energie is het nog knudde: als ik ook maar even iets doe, lichamelijk, ben ik doodop. Mijn lichaam zal alle krachten wel nodig hebben voor het herstelproces. Ik slaap goed, ik eet goed en ik probeer zo normaal mogelijk te functioneren om snel weer in mijn gebruikelijke doen te raken; met wat geluk heb ik straks veel meer energie dan ik de laatste jaren gewend was.
Autorijden durf ik nog niet, want ik ‘mis’ af en toe stukjes, mij ontgaan nu en dan dingen en niet omdat ik niet oplet of omdat ik in slaap gevallen ben, het is eigenlijk meer alsof mijn concentratievermogen niet helemaal functioneert. Ik heb me laten vertellen dat dit een nawerking van narcose is, waar de een meer last van heeft dan de ander. Het begint trouwens beter te gaan, want tot gisteren miste ik nog stukjes Tour de France, van het verloop van de rit van vandaag heb ik alles meegekregen.

P.S.
Vanaf nu log ik ook weer over andere onderwerpen dan galblaas&co. Het zal jullie inmiddels wel vervelen en mij ook … Het heeft me de laatste tijd echter zo beziggehouden dat ik niet eens meer iets anders kon bedenken om over te schrijven. Alhoewel, een minstens zo grote rol speelt dat niet alles geschíkt is om over te schrijven. Werk is bijvoorbeeld een verboden onderwerp. Privé maak ik interessante ontwikkelingen door, maar die hou ik toch nog maar even privé. Datzelfde privéleven zorgt ervoor dat ik met name in de weekends minder tijd heb voor internet. Er ontstaat vast wel weer een regelmatiger logritme. En anders maar niet, is mijn standaardopmerking na zo’n zinnetje …