Onheilspellende, prachtige film!
Shutter Island speelt nog door m’n hoofd, al hebben we hem zaterdag jl. al gezien. In feite ben ik nu meer met het verhaal bezig dan vlak na het zien ervan. Het had tijd nodig om te bezinken en bovendien moest ik na thuiskomst uit de bioscoop (Mustsee Euroborg) meteen omschakelen naar de 1.500 meter van Tuitert & co.

Het is 1954. Een boot doemt op uit de nevel, met aan boord de nerveuze marshal Teddy Daniels (Leonardo DiCaprio) en zijn nieuwe partner Chuck Aule (Mark Ruffalo). De marshals zijn onderweg naar een rotseiland, waar op onverklaarbare wijze een moordenares is ontsnapt uit een zwaarbeveiligde inrichting voor gestoorde criminelen.
Teddy en Chuck stuiten bij hun zoektocht naar de vrouw op onwillig personeel, worden van alle kanten tegengewerkt, en een orkaan belemmert hen het eiland te verlaten. Marshal Teddy worstelt ondertussen met helse hoofdpijnen, lijdt aan hallucinaties en droomt van zijn overleden vrouw en van de stapels lijken die hij als geallieerde in Dachau heeft gezien.
Broeierige, sinistere sfeer, een psychologische draaikolk vol onverwerkte trauma’s.
Ik ben geen filmkenner, maar Shutter Island heeft een onuitwisbare indruk op mij gemaakt.

Meer zeg ik er niet van, op diverse (review)sites worden naar mijn maatstaven al te veel fragmenten uit de film en delen van de plot uit de doeken gedaan. Op naar de bioscoop!
Van deze film krijg je overigens lang niet alle details in één keer mee, dus misschien ga ik er nog wel een keer heen. Sowieso schaf te zijner tijd de dvd aan. Het boek (van Dennis Lehane) waarop de film gebaseerd is heb ik niet gelezen. Ik heb het zojuist besteld om dat alsnog te kunnen doen.

IMDB | website Shutter Island | boek