februari 22nd, 2010
A king’s en a queen’s race
Het staat buiten kijf dat de gouden plak van Sven Kramer een geweldige prestatie is, je moet je superfavorietenrol toch maar even waarmaken, maar het raakte me eerlijk gezegd niet echt, bracht geen kippenvel teweeg. Té voorspelbaar, vermoed ik. De zilveren medaille van Annette Gerritsen en de bronzen van Laurine van Riessen deden me al veel meer, met name die van Van Riessen.
En toen volgde het goud van Tuitert.
Dat voelde héél anders, wie had ooit gedacht dat hij Shani Davis zou verslaan op de 1.500 meter? Ikke niet. KIPPENVEL met hoofdletters, zelfs bij het herhaaldelijk bekijken van de videobeelden. It’s a king’s race, I wanted it so bad, aldus Davis, die met zilver genoegen moest nemen en nu tot de winterspelen in Sotsji door zal moeten gaan om alsnog de door hem begeerde medaille op zíjn afstand te winnen. Fijn voor Havard Bokko dat hij brons veroverd heeft. Het zit Bokko dit seizoen bepaald niet mee, petje af dat hij ondanks alles deze prestatie heeft neergezet.
Het was een lange (of korte, ‘t is maar hoe je ‘t bekijkt) zaterdagnacht, maar het was het waard er wat slaap voor op te offeren.
Van de Nederlandse 1.500 metervrouwen had ik geen hoge verwachtingen.
Mijn voorspelling was Groves, Nesbitt, Sablikova, in deze volgorde, hooguit Margot Boer zou roet in het eten kunnen gooien en op het podium terechtkomen. Dat had ik mis. Ik had buiten Wüst gerekend, aan wie ik eigenlijk helemaal niet gedacht had gezien haar eerdere prestaties in dit schaatsseizoen. Wüst knalde er zo’n ongelooflijke rit uit dat geen van haar concurrentes eraan kon tippen. Super! A queen’s race, als je het mij vraagt.
Groves en Sablikova zilver en brons, daar zat ik niet zo ver naast 
, het goud van Wüst kwam voor mij (en waarschijnlijk voor velen) als een volslagen verrassing.
P.S. Mijn maag en darmen zijn overstuur, vandaar dat ik thuis in plaats van op mijn werk ben. Zal toch niet van de spanning zijn? 
